ความหมายของวรรณคดี

  ศูนย์การเรียนที่ ๑  

ความหมายของวรรณคดี

 

 

วรรณคดี 

เป็นคำที่บัญญัติขึ้นเพื่อใช้แทนคำ Literature ในภาษาอังกฤษ  ปรากฏครั้งแรกในพระราชกฤษฎีกา  จัดตั้งเป็นวรรณคดีสโมสร  เมื่อวันที่ ๒๓  กรกฎาคม พ.ศ. ๒๔๕๗  ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว

คำ  วรรณคดี  ประกอบขึ้นจากคำ  วรรณ  ซึ่งเป็นคำมาจากภาษาสันสกฤต  แปลว่า  หนังสือ  ส่วนคำ คดี  เป็นคำเดียวกับ  คติ  ซึ่งเป็นคำบาลีและสันสกฤต  แปลว่า  เรื่อง  ตามรูปศัพท์  วรรณคดี  แปลว่า  เรื่องที่แต่งเป็นหนังสือ  แต่หมายเฉพาะหนังสือที่แต่งดี

พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๒๕ ให้คำจำกัดความของวรรณคดีว่า หนังสือที่ได้รับยกย่องว่าแต่งดี

หนังสือที่ได้รับยกย่องว่าแต่งดี  หรือที่เป็น  วรรณคดี  มีผู้ให้คำจำกัดความไว้ต่าง ๆ กัน เช่น

-          พระราชกฤษฎีการจัดตั้งวรรณคดีสโมสร  กล่าวว่า

        ๑) เป็นหนังสือดี  กล่าวคือ  เป็นเรื่องที่สมควรซึ่งสาธารณชนจะอ่านได้โดยไม่เสีย

ประโยชน์ คือ ไม่เป็นเรื่องทุภาษิต หรือเป็นเรื่องที่ชักจูงความคิดผู้อ่านไปในทางอันไม่เป็นแก่นสาร ซึ่งจะชวนให้คิด วุ่นวายทางการเมือง อันเกิดเป็นเรื่องรำคาญแก่รัฐบาลของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว (เพราะคนรู้น้อยอาจจะ    ไขว้เขวได้)

                            ๒) เป็นหนังสือแต่งดี ใช้วิธีเรียบเรียงอย่างใด ๆ ก็ตามแต่ต้องให้เป็นภาษาไทยอันดี   ถูกต้องตามเยี่ยงที่ใช้ในโบราณกาลหรือปัจจุบันก็ได้  ไม่ใช้ภาษาซึ่งเลียนภาษาต่างประเทศหรือใช้วิธีผูกประโยคประธานตามภาษาต่างประเทศ (เช่น  ใช้ว่า  ไปจับรถไฟ  แทน  ขึ้นรถไฟ  และ  มาสาย  แทน  มาช้า หรือ  มาล่า  ดังนี้เป็นตัวอย่าง)

-          พระยาอนุมานราชธน (เสถียรโกเศศ)  ให้ความหมายว่า

วรรณคดี  คือ    ความรู้สึกนึกคิดของกวี  ซึ่งถอดออกมาจากจิตใจให้ปรากฏเป็นรูปหนังสือและมีถ้อยคำเหมาะเจาะ

                  เพราะพริ้ง  เร้าใจให้ผู้อ่านหรือผู้ฟังเกิดความรู้สึก

-          พระวรเวทย์พิสิฐ  มีความเห็นว่า

    วรรณคดี   คือ   หนังสือที่มีลักษณะเรียบเรียงถ้อยคำเกลี้ยงเกลา  เพราะพริ้ง   มีรส

ปลุกมโนคติ (imagination) ให้เพลิดเพลิน  เกิดกระทบระเทือนอารมณ์ต่าง ๆ เป็นไปตามอารมณ์ของผู้ประพันธ์

-          วิทย์  ศิวะศริยานนท์   กล่าวว่า

            บทประพันธ์ที่เป็นวรรณคดี  คือ  บทประพันธ์ที่มุ่งให้ความเพลิดเพลิน  ให้เกิดความ

รู้สึกนึกคิด(imagination) และอารมณ์ต่าง ๆ ตามผู้เขียน  นอกจากนี้บทประพันธ์ที่เป็นวรรณคดีจะต้องมีรูปศิลปะ (form)

 

 

เท่าที่กล่าวมาแล้วพอสรุปได้ว่า  วรรณคดี  คือ  เรื่องที่มีลักษณะดังนี้

๑)      ใช้ถ้อยคำสำนวนโวหารไพเราะสละสลวย                

๒)     ก่อให้เกิดอารมณ์สะเทือนใจ

๓)      ยกระดับจิตใจให้สูงขึ้น                                  

๔)     ใช้เป็นแบบแผนในการแต่งได้

 

วรรณกรรม

          คำว่า วรรณกรรม  ปรากฏครั้งแรกในพระราชบัญญัติคุ้มครองศิลปะและวรรณกรรม พ.ศ. ๒๔๗๕ บัญญัติขึ้นจากคำว่า Literature  เช่นเดียวกับคำว่า วรรณคดี  แต่วรรณกรรมมีความหมายกว้างกว่าคำวรรณคดี  วรรณกรรม หมายถึง เรื่องที่เขียนขึ้นทั้งหมด  ไม่จำกัดรูปแบบ  ความมุ่งหมายและคุณค่า  วรรณกรรมที่แต่งดีประกอบด้วยศิลปะของการเรียบเรียงหรือที่เรียกว่า  วรรณศิลป์  วรรณกรรมนั้นก็จัดเป็นวรรณคดี

 

 

 

 

 

 

 


แหล่งข้อมูล :

            ฐะปะนีย์  นาครทรรพและคณะ. หนังสือเรียนสาระการเรียนรู้พื้นฐาน กลุ่มสาระภาษาไทย  ภาษาไทย

ม.๔ เล่ม ๑. กรุงเทพมหานคร : อักษรเจริญทัศน์, ๒๕๔๖.

เสนีย์  วิลาวรรณและคณะ. ประวัติวรรณคดี ๑. กรุงเทพมหานคร : วัฒนาพานิช, ๒๕๔๒.